Ο Άρτος με τον οποίο τρεφόταν η Παναγία στα Άγια των Αγίων.

1. Η είσοδος της Θεοτόκου στον Ναό συνδέεται με θαυμαστά γεγονότα. Όταν μιλάμε για Ναό, εννοούμε τον Ναό τουΣολομώντος και όταν κάνουμε λόγο για  Εισόδια στον Ναό, εννοούμε την είσοδο της Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων. Είναι γνωστό ότι στον κυρίως Ναό του Σολομώντος εισέρχονταν Ιερείς που επιτελούσαν την λατρεία του θυμιάματος καί στα Άγια των Αγίων, θα λέγαμε σήμερα εμείς στο Ιερό Βήμα εισερχόταν ο Αρχιερεύς του ενιαυτού εκείνου και μάλιστα μια φορά κατά την διάρκεια του έτους.

Όταν εορτάζουμε τα Εισόδια της Θεοτόκου στον Ναό, εννοούμε τα Εισόδια της Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων για να παραμείνη εκεί για δώδεκα ολόκληρα χρόνια, από τριών ετών έως δεκαπέντε, ζώντας μέσα στο Φως του Θεού και  βιώνοντας την θέωση. Έτσι ερμηνεύουν το γεγονός αυτό οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Ήταν λοιπόν ένα προκλητικό γεγονός, κάποιος άνθρωπος και μάλιστα ένα κορίτσι να εισέλθη σε αυτόν τον  ιερό χώρο, όπου φυλάσσονταν τα πιο ιερά αντικείμενα του Ισραήλ, όπως η Κιβωτός της Διαθήκης, η Στάμνα με το Μάννα, η Ράβδος του Ααρών και βεβαίως ούτε οι Ιερείς είχαν δικαίωμα να εισέλθουν, αλλά ούτε και ο Αρχιερεύς καθημερινώς.

Μέσα στα Άγια των Αγίων η Θεοτόκος για δώδεκα χρόνια τρεφόταν από άρτο που της έφερνε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Αυτό αναφέρεται στην παράδοση της Εκκλησίας μας και ήταν από τα θαυμαστά γεγονότα. Σε ένα τροπάριο του εσπερινού της εορτής γράφεται: «Δι’ αγγέλου εκτρέφεται». Και σε άλλο τροπάριο λέγεται: «Επουρανίω τραφείσα, Παρθένε, άρτω πιστώς εν τω Ναώ Κυρίου».

2. Τί ήταν αυτός ο άρτος από τον οποίο τρεφόταν η Παναγία; Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφερόμενος σε αυτόν τον ευλογημένο άρτο που έτρεφε την Παναγία λέγει ότι ο Θεός έστελνε «τροφήν άνωθεν απόρρητον εκεί τη Παρθένω δι’ αγγέλου». Όμως δεν ήταν ένας συνηθισμένος άρτος τον οποίον ο άγγελος έπαιρνε από κάποιο σπίτι και τον μετέφερε στην Παναγία, αλλά στην πραγματικότητα ήταν η άκτιστη ενέργεια τού Θεού, δια της οποίας, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, « την τε φύσιν κρειττόνως ανερρώννυτο (εδυνάμωνε) και κατά σώμα των ασωμάτων καθαρωτέρα και υπερτέρα και συνετηρείτο και ετελείτο».

Είναι προφανές ότι δεν ήταν μια κτιστή τροφή, ένας υλικός άρτος, αλλά μια άλλη διαφορετική, ξένη τροφή, δηλαδή ήταν η ενέργεια του Θεού η οποία ενδυνάμωνε το σώμα της Παναγίας για να  έχη νοερά προσευχή και θεωρία Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η Παναγία για δώδεκα χρόνια ήταν μέσα στο Φως του Θεού και είχε κοινωνία μαζί Του, είχε φθάσει στην θέωση. Στην πραγματικότητα ζούσε όπως ζούσαν ο Αδάμ και η Εύα στον Παράδεισο πρίν τήν πτώση, γι’ αυτό καί όταν τήν επισκέφθηκε ο άγγελος κατά τον Ευαγγελισμό για να της αναγγείλη ότι θα γίνη Μητέρα του Χριστού των απεκάλεσε Κεχαριτωμένη.

Η της Παρθένου εις τον Ναό Είσοδος σιωπή τιμάσθω!

Του Πανοσιολογιωτάτου Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Κυδωνίας και Αποκορώνου Αρχιμ. Δαμασκηνού Λιονάκη.

Σήμερον η Παρθένος τριετίζουσα εισάγεται εις τα Άγια των Αγίων, μέσα στο ημίφως των οποίων ετοιμάζεται, χωρίς καν να το φαντάζεται, για τη συμμετοχή της, εξ ονόματος σύνολης της ανθρωπότητας, στο Μυστήριο της Θείας Οικονομίας!

Το σχέδιο μυστηριώδες και ασύλληπτο, που είχε ετοιμασθεί πριν ακόμη δημιουργηθεί ο κόσμος, όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός, γίνει άνθρωπος ο ίδιος ο Θεός, όχι για να επισκεφθεί τη γη απλώς, αλλά τον άνθρωπο να ελευθερώσει και από το θάνατο και τη φθορά ν` απολυτρώσει!

Κι αυτή ακριβώς ήταν η ώρα της νέας Εύας, της Κόρης της προαιωνίως διαλεγμένης, από την αγάπη του Θεού προορισμένης, να δώσει σάρκα και οστά στον άσαρκο, να γίνει η επίγεια Μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού, «ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιω. γ΄ 17).

Καί όταν ήρθε η αυγή, μετά τη νύχτα την ατελείωτη της αμαρτίας μα και της προσμονής, γεννήθηκε στην Ναζαρέτ η ευλογημένη Μαρία, τέκνο Ιωακείμ και Άννης, τεκνο επίμονης προσευχής!

Και οι ευγνώμονες γονείς αντιπροσφέρουν σήμερα στο Θεό το δώρο που Εκείνος τους χάρισε, οδηγώντας στο Ναό Του την Κόρη τους την ακριβή, χωρίς να έχουν καθόλου φανταστεί πως έτσι την προετοιμάζουν, γι’ αυτό που από το Θεό είχε εκλεγεί.

Και ετοιμάσθηκε. Χωρίς και η ίδια να γνωρίζει ή να μπορεί να φαντασθεί. Στράφηκε μόνο όλη, με όλη της την ύπαρξη, προς το Δημιουργό της. Σαν να ήταν φτιαγμένη, λένε οι άγιοι, ολόκληρη από ευγνωμοσύνη. Σαν να γνώριζε ότι επρόκειτο να γίνει Μητέρα του Θεού. Ετοιμάστηκε τόσο τέλεια, ώστε κι αν ακόμη γνώριζε, λέει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, τίποτε παραπάνω δεν επρόκειτο να κάνει απ’ ό,τι έκανε. Τόσο τέλεια ήταν η ετοιμασία της. «Και νυμφών και ουρανός ήν αγνοούσα του ηλίου την εξ αυτής εσομένην ανατολήν». Ήταν στολισμένο νυφικό δωμάτιο χωρίς να περιμένει το Νυμφίο· ήταν ουρανός, παρόλο που δε γνώριζε ότι απ’ αυτήν επρόκειτο να ανατείλει ο ήλιος.

Εισοδεύσαμε και εμείς σήμερα στους Ναούς, για να θυμηθούμε και να εορτάσουμε τα Εισόδιά Της και να αποφασίσουμε και μεις, όλοι μαζί και ο καθένας μας χωριστά, τα δικά μας Εισόδια, που θα μας καταστήσουν άξιους της Χάριτος του Κυρίου, άξιους της κλήσεως, στην οποία, με το Βάπτισμά μας κληθήκαμε και θα μας βοηθήσουν να υπερβούμε κάθε θλίψη, κάθε πειρασμό, κάθε αντιξοότητα και κάθε μικρότητα….

Τα Εισόδια της Θεοτόκου και τα δικά μας εισόδια….

«Ἄγγελοι καί ἄνθρωποι τῆς Παρθένου τήν εἴσοδον τιμήσωμεν, ὅτι ἐν δόξῃ εἰσῆλθεν εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων.»

Ἡ Ἐκκλησία, ἀγαπητοί ἀδελφοί, μᾶς καλεῖ γιά ἄλλη μιά φορά νά πανηγυρίσουμε χαρμόσυνα καί νά ἑορτάσουμε περίλαμπρα τό ἐξαίσιο γεγονός τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου Μαρίας. Ὁ Ἰωακείμ καί ἡ Ἄννα ὕστερα ἀπό τήν ἐκπλήρωση τοῦ αἰτήματός τους ἀπό τό Θεό, ὁ ὁποῖος τούς χάρισε παιδί, εἶχαν τό εὐλογημένο προνόμιο νά χαροῦν τήν παιδική παρουσία τῆς Μαριάμ μέσα στό σπίτι τους γιά μιά τριετία. Ἡ ὥρα ὅμως πλησίαζε καί ἐκεῖνοι ἔπρεπε νά ἐκπληρώσουν τήν ὑπόσχεσή τους πρός τό Θεό, νά τοῦ προσφέρουν τό τάμα τους στό πρόσωπο τῆς μοναχοκόρης τους.

Ἀφοῦ, λοιπόν, ἡ Μαριάμ συμπλήρωσε τό τρίτο ἔτος ζωῆς της, οἱ γονεῖς, Ἰωακείμ καί Ἄννα, μέ εὐχαρίστηση καί προθυμία τήν προσφέρουν στό Θεό «ὡς τριετίζουσα δάμαλιν», ψάλλουμε στόν Ἀκάθιστο Ὕμνο. Τά ἄλογα ζῶα μέχρι τότε ἐγένοντο θυσία γιά νά ἐξευμενίσουν τό Θεό. Τώρα ἡ Θεοτόκος Μαρία ἀποτελεῖ μιά ζωντανή καί ἄμωμη θυσία καί προσφορά πρός τό Θεό, ὁ ὁποῖος διά τοῦ ἐλέους του σώζει τό ἀνθρώπινο γένος

Τα Εισόδια της Θεοτόκου

Στις 21 Νοεμβρίου γιορτάζουμε τα Εισόδια της Θεοτόκου, δηλαδή την είσοδο και αφιέρωση της Παναγίας στον Ναό του Σολομώντα.
Επειδή οι γονείς της Παναγίας ήταν άτεκνοι, είχαν υποσχεθεί στον Θεό, πως αν τους έδινε παιδί, θα το αφιέρωναν στον Ναό. Σύμφωνα, λοιπόν, με την υπόσχεση αυτή, όταν πια η Παναγία έγινε περίπου τριών ετών και δεν είχε ανάγκη από τις φροντίδες των γονέων της, την έφεραν στον Ναό του Σολομώντα, για να διακονεί εκεί και να προετοιμάζεται για τη μεγάλη της αποστολή – χωρίς να το γνωρίζει βέβαια. Εκεί την παρέδωσαν στους ιερείς και μάλιστα στον Αρχιερέα Ζαχαρία, τον πατέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Εκείνος την έβαλε στο πιο ιερό μέρος του Ναού, στα Άγια των Αγίων, εκεί όπου μόνον ο Αρχιερέας επιτρεπόταν να μπει μια φορά τον χρόνο. Εκεί έμεινε η Παναγία δώδεκα ολόκληρα χρόνια, υπηρετούμενη από αγγέλους.
Έτσι έχει διασωθεί από την παράδοση της Εκκλησίας μας η μεγάλη αυτή θεομητορική γιορτή.
Άκουσε το απολυτίκιο της γιορτής

Κήρυγμα εις τα Εισόδια της Θεοτόκου

Εορτάζει σήμερα και πανηγυρίζει η Εκκλησία μας την είσοδο της Παναγίας Παρθένου στο Ναό του Σολομώντος, όταν τριετές νήπιο την αφιέρωσαν στον Θεό οι άγιοι γονείς της, ο Ιωακείμ και η Άννα. Το γεγονός αυτό δεν αναφέρεται στα Ευαγγέλια, αποτελεί όμως από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια στοιχείο της ιεράς Παραδόσεως της Εκκλησίας μας και περιγράφεται στο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου. Σύμφωνα λοιπόν με τα όσα η διήγηση αυτή, αλλά και η υμνολογία και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας διασώζουν, τόσο η γέννηση της Θεοτόκου όσο και ο βίος της μέχρι που γέννησε τον Χριστό ορίζονται από μια σειρά θαυμαστών γεγονότων.
Ο Ιωακείμ και η Άννα, γέροντες στην ηλικία και άτεκνοι, δέχονται από τον αρχάγγελο Γαβριήλ την είδηση ότι η Άννα θα γεννήσει παιδί. Και όντως, λύνεται η στείρωση της Άννας και αποκτούν την Μαρία. Σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο, κάθε πρωτότοκο αγόρι έπρεπε να το αφιερώσουν οι γονείς του στο Ναό του Σολομώντα, μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών. Μη έχοντας άλλο παιδί, και θέλοντας να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς τον Θεό, ο Ιωακείμ και η Άννα αποφάσισαν να αφιερώσουν την Παναγία. Όταν λοιπόν έγινε τριών ετών, προσήλθαν στο Ναό και προσέφεραν την Μαρία στο Θεό. Ο Αρχιερέας, έπειτα από θεϊκή υπόδειξη, την εισήγαγε στα Άγια των Αγίων, όπου μόνος αυτός μία φορά το χρόνο επιτρεπόταν να εισέλθει για να θυμιάσει την Κιβωτό της Διαθήκης. Εκεί η Παναγία μας έζησε μέχρι που έγινε δώδεκα ετών, ενώ καθημερινά άγγελος Κυρίου της έφερνε τροφή και την διακονούσε.

Ανάλυσις καί αξία τών χαιρετισμών Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Και πάλιν και πολλάκις Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.
Όπως γνωρίζετε χριστιανοί μου, όπως το βλέπετε και όπως το βιώνετε, τη Μεγάλη Σαρακοστή και κάθε Παρασκευή, ψάλλονται στην Εκκλησία μας οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Είναι μια από τις ωραιότερες ακολουθίες και συγχρόνως μια από τις καλύτερες προσευχές.
Οι Χαιρετισμοί συνδέονται πάντοτε και με το Μικρό Απόδειπνο.
Τη Μεγάλη Σαρακοστή που διαβάζουμε το Μεγάλο Απόδειπνο, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη, δεν λέγονται οι Χαιρετισμοί. Ψάλλονται όμως κάθε Παρασκευή και διαβάζονται Σαββάτο και Κυριακή, μαζί με το Μικρό Απόδειπνο. Επίσης οι Χαιρετισμοί δεν λέγονται την Μεγάλη Εβδομάδα, όπως και ολόκληρη την Πασχαλινή Διακαινήσιμη εβδομάδα. Όλο το χρόνο συνοδεύονται κάθε μέρα με το Μικρό Απόδειπνο υποχρεωτικά. Όποιος διαβάζει τους Χαιρετισμούς κάθε μέρα, και βράδυ, ακόμα και μεσημέρι, και πρωί, έχει μεγάλη τη βοήθεια της Παναγίας μας.
Εκεί που τιμάται όλως ιδιαιτέρως η Παναγία, είναι το Άγιον Όρος, όπου θεωρείται και το δικό Της περιβόλι. Για τους Αγιορείτες μοναχούς η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η μοναδική προστασία. Μακάρι να αποκτήσουμε και μεις αυτή την συναίσθηση. Την βιωματική συναίσθηση δηλαδή ότι είναι και για μας η μοναδική προστασία, μεσίτρια και πρεσβευτής.

Η όλη ακολουθία των Χαιρετισμών με τα εικοσιτέσσερα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου, αυτή η ακολουθία, μας περιγράφει κατά πρώτον τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, την επίσκεψη της Παναγίας στην Ελισάβετ, η οποία όπως είναι γνωστό, θα γεννούσε σε λίγες εβδομάδες τον Τίμιο Πρόδρομο. Επίσης οι Χαιρετισμοί αναφέρουν το σκίρτημα του εμβρύου, μέσα στα σπλάχνα της Ελισάβετ, και την ομολογία της με χαιρετισμούς. Εν συνεχεία αναφέρονται στις υποψίες του μνήστορος Ιωσήφ, που δεν μπόρεσε να καταλάβει το μέγα μυστήριο της ενανθρωπίσεως του Θεού Λόγου, στη μήτρα της Παρθένου Μαριάμ, αλλά και την μετέπειτα απόλυτη πίστη του στην αλήθεια που του απεκάλυψε ο άγγελος Κυρίου. Οι Χαιρετισμοί ακόμα μας περιγράφουν εν συντομία, περιληπτικά πολύ, τη Γέννηση του Σωτήρος Χριστού, την προσκύνηση των ποιμένων και των μάγων. Την Υπαπαντή του Κυρίου, από τον Συμεών τον Θεοδόχον. Τη φυγή Του στην Αίγυπτο και άλλα πολλά.
Πολλούς Χαιρετισμούς λέγουν προς την Παναγία, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, ο μνήστωρ Ιωσήφ, οι ποιμένες, οι μάγοι, οι ουράνιες αγγελικές δυνάμεις, και όσοι πιστεύουν από τους χριστιανούς στην Θεανθρωπότητα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, διά μέσου της Παρθένου Μαρίας εκ Πνεύματος Αγίου.

Η δική μας απάντησις σε όλους αυτούς τους Χαιρετισμούς είναι το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε». Τι σημαίνει όμως αυτό το «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε»; Νυμφίος της Εκκλησίας, εδώ στους Χαιρετισμούς, ονομάζεται και ο Θεός Πατέρας. Νύμφη Του, είναι η Παρθένος Μαριάμ, αφού αυτή είναι που γέννησε τον Υιόν και Λόγον του Θεού, τον ομοούσιον με τον Πατέρα, ως Θεάνθρωπον στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, τον Νυμφίο της Εκκλησίας.
Μα η Παναγία είναι και «Νύμφη Ανύμφευτε». Και είναι Ανύμφευτη επειδή γέννησε χωρίς άνδρα και εκ Πνεύματος Αγίου τον Χριστόν. Το πώς ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, εισήλθε στη μήτρα της Παρθένου, αυτό παραμένει μυστήριο αξεπέραστο για τα δικά μας πεπερασμένα και φτωχά μυαλά.
Ακατάληπτος ο τρόπος της συλλήψεως, ακόμα και για τους αγγέλους και αρχαγγέλους και τις λοιπές ουράνιες δυνάμεις. Μόνον ο ίδιος ο Θεός γνωρίζει τον τρόπον που χρησιμοποίησε για να γίνει αυτή η σύλληψις, και να γίνει άνθρωπος, τέλειος άνθρωπος, χωρίς να πάψει να είναι και τέλειος Θεός, ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο Ιησούς Χριστός, ο Σωτήρας του κόσμου.

Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΜΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ*

Μᾶς ἀξιώνει, ὁ Θεὸς καὶ ἐφέτος νὰ  ἀκούσουμε τὸν θαυμάσιον αὐτὸν ὕμνον ποὺ ὀνομάστηκε "Ἀκάθιστος Ὕμνος", τὸ ὑπέροχο αὐτὸ φιλολογικὸ καὶ λογοτεχνικὸ δημιούργημα, στοῦ ὁποίου τὴν δομὴ καὶ τὴ σύνθεση ἀναφερθήκαμε τὰ προηγούμενα χρόνια. Εἶναι ἕνα ἔξοχο λογοτεχνικὸ κατασκεύασμα, τὸ ὁποῖο θαυμάζουν ὅλοι οἱ εἰδικοί. Ἡ Ἐκκλησία μας μὲ πολλὴ σοφία καὶ σύνεση ἔθεσε αὐτὴν τὴν ἀκολουθία μέσα στὴν Ἁγία καὶ μεγάλη Τεσσαρακοστή, ὥστε μαζὶ μὲ τὶς κατανυκτικὲς λειτουργίες τῶν Προηγιασμένων, τὰ μεγάλα ἀπόδειπνα κ.ἄ. νὰ ὑπάρχει καὶ αὐτὴ ἡ ἀνοιξιάτικη νότα. Αὐτὴ ἡ χαρούμενη νότα μὲ τὰ πολλὰ "χαῖρε", γιὰ νὰ γεμίσει τὶς καρδιές μας ἀπὸ χαρά, σὰν ἕνα προανάκρουσμα τῆς Ἀναστάσεως.

Δὲν πρόκειται ἐφέτος κατὰ τὴν διάρκεια τῶν πέντε Παρασκευῶν νὰ ἀναφερθοῦμε στὸ περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ Ὕμνου καὶ νὰ ἀναλύσουμε τὶς βασικὲς γραμμὲς καὶ κατευθύνσεις του, ὅπως κάναμε σὲ προηγούμενα χρόνια, οὔτε ἐπίσης πρόκειται νὰ ἀναφερθοῦμε στὸν θαυμάσιο κανόνα τοῦ ὑμνογράφου Ἰωσήφ, τὰ θαυμάσια τροπάρια τοῦ ὁποίου πέρυσι ἀναλύσαμε.

Ἐφέτος θὰ ἐκμεταλλευθῶ αὐτὴν τὴν εὐκαιρία, τὴν ἀφιερωμένη στὴν Παναγία μας, τῶν πέντε Παρασκευῶν, καὶ πολὺ σύντομα, σὲ δεκάλεπτα περίπου κηρύγματα, θὰ προσπαθήσω νὰ σᾶς παρουσιάσω, ποιά εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τί πιστεύει ἡ Ἐκκλησία μας, καὶ ποιά εἶναι ἡ ἀπάντηση σὲ ὁρισμένες ἄλλες διδασκαλίες καὶ παρεκκλίσεις, οἱ ὁποῖες παρερμηνεύουν τὴν παράδοση καὶ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ θέματα τὸ ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει γιὰ τὸ σεπτὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου εἶναι ὅτι χαρακτηρίζεται ὡς Παναγία. Χαῖρε Ἁγία, Ἁγίων μείζων. Εἶναι κατὰ πάντα Ἁγία, σὲ ὅλα εἶναι Ἁγία^. δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ μεμπτὸν στὴ ζωή της, στὶς σκέψεις της, στὶς ἐπιθυμίες της, στὶς πράξεις της, στὶς θελήσεις της, στὰ ἔργα της, στὶς κινήσεις καὶ στὴν ἐμφάνισή της, στὸ παρουσιαστικό της, ὅλα εἶναι ἅγια καὶ ὅλα εἶναι ἁγνά, "Ἁγνείας θησαύρισμα", καθ' ὅλα Ἁγία, Παναγία.